Waiheke Island Tours: Wijngaarden, kust en baaien
Waiheke ligt op 35 minuten varen met de ferry vanuit het centrum van Auckland in de Hauraki Gulf, met meer dan dertig boetiekwijnhuizen, olijfgaarden en baaien met donker zand verspreid over de bergkammen. Waiheke Island Tours rijdt per minibus de lus tussen Oneroa, Onetangi en de oostelijke landtongen en combineert proeverijen bij wijnhuizen met uitzichtpunten over Church Bay en de skyline van Rangitoto. De meeste tickets voor Waiheke Island Tours zijn inclusief ferry-overtochten, drie proeverijen en toelichting op het maritieme terroir van het eiland en het natuurbehoudswerk van Te Motutapu.
Waiheke werd voor landbouw gebruikt voor kanuka-brandhout en schapen lang voordat de eerste wijnstok wortel schoot; de eerste commerciële wijngaard van het eiland, Goldwater Estate, werd in 1978 geplant in Putiki Bay door Kim en Jeanette Goldwater, die destijds algemeen als excentriek werden beschouwd vanwege deze poging.
De Māori kenden het eiland als Te Motu-arai-roa, het lange beschutte eiland. Ngāti Pāoa hield vanaf de zeventiende eeuw pā-locaties verspreid over de heuvelruggen. Stone Bridge en Whakanewha blijven locaties van betekenis. Europese nederzettingen arriveerden in de jaren 1830 met houthakkers, die veel van de inheemse struiken kaalden voor kauri en manuka. Veehouderij volgde. In de jaren 1930 was Waiheke een vakantieoord voor de arbeidersklasse geworden, met baaien vol bescheiden vakantiehuisjes die per stoomboot vanuit Auckland bereikbaar waren.
Het tweede leven van het eiland begon met die aanplant in 1978. Waiheke Island Tours volgt nu een landschap dat er slechts vier decennia over deed om te transformeren: ongeveer dertig wijngaarden, meer dan dertig olijfgaarden en een microklimaat dat twee graden warmer en aanzienlijk droger is dan het vasteland, met goed doorlatende kleigrond over grijswacke. Bordeaux-variëteiten sloegen als eerste aan — Cabernet Sauvignon, Merlot, Cabernet Franc — gevolgd door de Syrah die nu de reputatie van het eiland bepaalt. Stonyridge bracht in 1985 zijn eerste Larose uit. Te Whau, Mudbrick en Cable Bay volgden in de jaren 1990.
Militair verleden ligt onder de landbouw verborgen. Stony Batter, aan de oostkant van het eiland, herbergt een netwerk van tunnels en geschutsposities die tussen 1941 en 1944 werden gebouwd tegen een Japanse invasie die nooit kwam. Er werden drie kanonnen van 9,2 inch geïnstalleerd; er werd er geen een afgevuurd. De tunnels lopen ongeveer een kilometer door vulkanisch gesteente.
Een tour van Waiheke Island Tours omvat doorgaans deze geografie in plaats van één locatie — de heuvelruggen boven Onetangi, de beeldentuinterrassen bij Connells Bay, de kustkliffen van het Te Ara Hura-wandelnetwerk dat 100 kilometer rond het eiland loopt. De touroperators vertrekken vanaf Matiatia Wharf, de westelijke poort van het eiland bij Auckland 1081, waar de passagiersveerboot uit het centrum van Auckland aankomt.
Wat vandaag de dag telt is de schaal. Waiheke beslaat 92 vierkante kilometer en heeft ongeveer 9.000 vaste inwoners, een aantal dat in de zomer verdrievoudigt. Het blijft onderdeel van de Auckland Council, bestuurd door een lokaal bestuur, maar functioneert als een eigen economie: wijnbouw, kunst, toerisme. Begeleide tours van Waiheke Island Tours groeiden mee met die economie, geformaliseerd gedurende de jaren 2000 naarmate de frequentie van de veerboten toenam. De kunstscène van het eiland loopt parallel — de Waiheke Community Art Gallery opende in 1978, hetzelfde jaar als de wijnstokken, en Sculpture on the Gulf wordt sinds 2003 tweejaarlijks gehouden langs de kaap van Matiatia.
24 uur
